"Gezondheidszorg splitsen is onmogelijk" (AK van 22 februari 2008)

‘Het is erg moeilijk om het systeem van de ziekteverzekering te splitsen. Niemand heeft mij kunnen uitleggen hoe dit concreet te doen. Dat zegt Vlaams minister Frank Vandenbroucke (Sp.a), bevoegd voor onderwijs en tewerkstelling in Vlaanderen, op zaterdag 160208 in La Libre Belgique, en die woorden werden overgenomen in da Artsenkrant van 220208 . In zijn ogen is ook de splitsing van de kinderbijslag niet mogelijk.
Door het feit dat Brussel bestaat, is het erg moeilijk het systeem van de ziekteverzekering  op te splitsen. Ik geloof niet dat het Brussels gewest groot genoeg is om zijn eigen systeem van gezondheidszorg te hebben. Idem voor de gezinstoelagen (kinderbijslag): als één gemeenschap een euro meer uitkeert dan de andere, gaan alle Brusselaars zich daar inschrijven en gaat het systeem bankroet’, aldus de gewezen federale minister van Sociale Zaken.

Soms is het nodig politici te herinneren aan hun eigen woorden want in DE TIJD van 11.07.05 zei diezelfde Frank Vandenbroucke:
“Er zijn heel veel argumenten om het werkgelegenheidsbeleid over te hevelen, omdat de realiteit in elk gewest erg verschillend is … Voorts moet ook al wat met zorg en gezondheidszorg te maken heeft, worden gesplitst, net als het gezinsbeleid.” 

Net het omgekeerde dus.

Daar gaan we weer! Telkenmale men het debat over de staatshervorming wil doen vastlopen haalt een of andere “wijze” het probleem Brussel boven.

Volgens het VGV is dit hoofdzakelijk een voorwendsel om de gezondheidszorg niet te moeten splitsen. De ware reden is dat de CM en de socialistische mutualiteiten geen splitsing willen omdat dat hun macht in gevaar brengt. De tweede reden is dat Brussel wel leefbaar is moest het goed bestuurd worden.

Brussel is inderdaad een probleem maar ook een uitdaging voor Vlaanderen. Inzake splitsing moet een onderscheid gemaakt worden tussen “splitsing van het aanbod” aan gezondheidszorg en de “splitsing van de ziekteverzekering”.
Indien, zoals voorzien in het programma van CD&V de “bestedingsbevoegdheid voor gezondheidszorg” zou toegekend worden aan de gemeenschappen, dan komen we in een situatie die analoog is met het onderwijs. Dan kan Vlaanderen gezondheidszorg aanbieden in Brussel. Indien Vlaanderen dat goed doet, zoals we verwachten, en
veel Franstaligen en anderstaligen daar gebruik van maken dan is dat een opportuniteit en een voordeel voor Vlaanderen.  Dat zou de positie van Vlaanderen in Brussel versterken en de kosten worden betaald door de ziekteverzekering van de personen die er gebruik van maken.  Dat zou dus eindelijk een transfer zijn van de
ziekteverzekering van Franstaligen en anderstaligen naar Vlaamse instellingen.

Indien ook de sociale zekerheid en ziekteverzekering zou toegekend worden aan de gemeenschappen, zoals wij wensen maar wat voorlopig “onhaalbaar” lijkt, dan kan dit een groter probleem stellen voor Vlaanderen. In de veronderstelling dat veel Franstaligen en anderstaligen en dan vooral uit de armere klasse zich zouden aansluiten bij de betere Vlaamse sociale zekerheid dan zou dit een verliespost kunnen zijn voor Vlaanderen.  Dit is een eerder onwaarschijnlijke veronderstelling maar niet onmogelijk. Vlaanderen moet die uitdaging durven aangaan, want juist daar ligt een kans om Brussel niet te verliezen.

Dus moeten we blijven ijveren voor eigen Vlaamse gezondheidszorg en liefst ook eigen Vlaamse sociale zekerheid. Vlaanderen moet die uitdaging durven aangaan.

Jan Van Meirhaeghe, voorzitter VGV
Robrecht Vermeulen, ondervoorzitter VGV